Yûnus · 10:2
Yûnus 2. âyet
أَكَانَلِلنَّاسِعَجَبًاأَنْأَوْحَيْنَآإِلَىٰرَجُلٍۢمِّنْهُمْأَنْأَنذِرِٱلنَّاسَوَبَشِّرِٱلَّذِينَءَامَنُوٓا۟أَنَّلَهُمْقَدَمَصِدْقٍعِندَرَبِّهِمْۗقَالَٱلْكَٰفِرُونَإِنَّهَٰذَالَسَٰحِرٌۭمُّبِينٌ
Lafız odağı
İçlerinden bir insana uyarı ve iman edenlere doğruluk makamı müjdesi vahyedilmesinin yadırganması anlatılır.
Kök ve dil
و ح ي (vahyetmek); ن ذ ر (uyarmak); ص د ق (doğruluk).
Bağlam
Kitabın hikmetinden sonra elçinin insan oluşuna yönelen itiraz ele alınır.
Özgün mana okuması
Yakınlık paradoksu belirir: mesajın insana insan diliyle gelmesi değerini azaltmaz, erişilebilir kılar.
Sembolik hipotez
Kademe sıdk, içsel yolculukta sağlam bir doğrultu imgesi olarak düşünülebilir; ayetin ahiret müjdesinin yerine geçmez.
Tefekkür sorusu
Hakikati, taşıyıcısı bana sıradan göründüğü için reddettiğim oluyor mu?