Bakara · 2:13

Bakara 13. âyet

وَإِذَاقِيلَلَهُمْءَامِنُوا۟كَمَآءَامَنَٱلنَّاسُقَالُوٓا۟أَنُؤْمِنُكَمَآءَامَنَٱلسُّفَهَآءُۗأَلَآإِنَّهُمْهُمُٱلسُّفَهَآءُوَلَٰكِنلَّايَعْلَمُونَ

Lafız odağı

İnsanların inandığı gibi inanmaya çağrıldıklarında müminleri akılsız sayarlar; asıl akılsızlığın kendilerinde olduğu bildirilir.

Kök ve dil

أ م ن (inanmak/güven); س ف ه (hafiflik, muhakeme zayıflığı); ع ل م (bilmek).

Bağlam

Fesadın ardından kibirli bilgi dili görünür: teslimiyet küçümsenir, fakat değerlendirme tersine döner.

Özgün mana okuması

‘Ağırlık ve hafiflik terazisi’, toplumsal üstünlük vehminin hikmeti ölçemediğini gösterir.

Sembolik hipotez

Sembolik hipotez: Ego, dönüştürücü bir çağrıyı ‘saflık’ etiketiyle değersizleştirerek kendini koruyabilir.

Tefekkür sorusu

Kibir yüzünden küçümsediğim hangi samimi tutum benden daha sağlam bir hikmet taşıyor olabilir?