Bakara · 2:36

Bakara 36. âyet

فَأَزَلَّهُمَاٱلشَّيْطَٰنُعَنْهَافَأَخْرَجَهُمَامِمَّاكَانَافِيهِۖوَقُلْنَاٱهْبِطُوا۟بَعْضُكُمْلِبَعْضٍعَدُوٌّۭۖوَلَكُمْفِىٱلْأَرْضِمُسْتَقَرٌّۭوَمَتَٰعٌإِلَىٰحِينٍۢ

Lafız odağı

Şeytan ikisini bulundukları yerden kaydırır; yeryüzüne iniş, karşılıklı düşmanlık ve belirli süre yerleşme bildirilir.

Kök ve dil

ز ل ل (kaymak); ش ط ن (uzaklaşmak/şeytan); خ ر ج (çıkarmak); ه ب ط (inmek); ع د و (düşmanlık); م ت ع (geçim/faydalanma).

Bağlam

35. âyetteki sınır ihlal edilir; sonuç, mekân ve ilişki düzeninde değişimdir.

Özgün mana okuması

‘Kayma’ ifadesi insan hatasının hareketini, ‘iniş’ ise sonuçlarının somut hayat alanını açar; yeryüzü aynı zamanda süreli imtihan yurdudur.

Sembolik hipotez

Sembolik hipotez: Düşüş, tek bir anda biten mahkûmiyet değil, dönüş sözlerinin doğacağı farkındalık eşiği olarak da düşünülebilir.

Tefekkür sorusu

Bir kaymanın sonucunu inkâr etmek yerine ondan dönüş yolu çıkarabilir miyim?