Bakara · 2:37
Bakara 37. âyet
فَتَلَقَّىٰٓءَادَمُمِنرَّبِّهِۦكَلِمَٰتٍۢفَتَابَعَلَيْهِۚإِنَّهُۥهُوَٱلتَّوَّابُٱلرَّحِيمُ
Lafız odağı
Âdem Rabbinden sözler alır; Allah onun dönüşünü kabul eder; O dönüşleri çokça kabul eden ve merhamet edendir.
Kök ve dil
ل ق ي (karşılamak/almak); ك ل م (söz); ت و ب (dönmek, dönüşü kabul etmek); ر ح م (merhamet).
Bağlam
Kaymanın hemen ardından tövbe imkânı açılır; insan anlatısının merkezi yalnız hata değil kabul edilen dönüştür.
Özgün mana okuması
‘Dönüş kelimeleri’, suçluluğun sessiz kapanından sorumluluk taşıyan dile geçiştir; rahmet dönüşü karşılar.
Sembolik hipotez
Sembolik hipotez: İsabetli söz, hatayı sihirli biçimde silen formül değil, yön değiştiren samimiyetin dili olarak okunabilir.
Tefekkür sorusu
Hatamı savunmak yerine onu doğru kelimelerle kabul edip yönümü değiştirebiliyor muyum?