Mâide · 5:7

Mâide 7. âyet

وَٱذْكُرُوا۟نِعْمَةَٱللَّهِعَلَيْكُمْوَمِيثَٰقَهُٱلَّذِىوَاثَقَكُمبِهِۦٓإِذْقُلْتُمْسَمِعْنَاوَأَطَعْنَاۖوَٱتَّقُوا۟ٱللَّهَۚإِنَّٱللَّهَعَلِيمٌۢبِذَاتِٱلصُّدُورِ

Lafız odağı

İlahî nimet ve iman edenlerin söylediği itaat sözü hatırlatılır; takvâ çağrısı, Allah’ın göğüslerin taşıdığı özü bildiği ifadesiyle derinleştirilir.

Kök ve dil

مِيثَاقَهُ (w-th-q: sağlam bağ), سَمِعْنَا (s-m-ʿ: işitmek), أَطَعْنَا (ṭ-w-ʿ: gönüllü uyum), ذَاتِ الصُّدُورِ (ṣ-d-r: göğüste taşınan öz).

Bağlam

5:1’deki akit emri burada iman ahdinin hatırlanmasına döner. 5:6’daki dış arınmanın ardından sözün iç kaynağına, göğüste taşınan niyete bakılır.

Özgün mana okuması

İşitme ile itaat arasındaki mesafe, ahdin sınandığı yerdir. Nimet yalnız alınan şey değil; duyulan hakikati davranışa geçirebilme imkânıdır.

Sembolik hipotez

Sembolik hipotez: Mîsâk, kalpte saklanan bir yön hafızası gibi düşünülebilir; dış gürültü çoğalsa da öz, ilk kabulün istikametini hatırlatır.

Tefekkür sorusu

‘Duydum’ dediğim hangi hakikat hâlâ davranışımda karşılık bulmadı?