En‘âm · 6:12
En‘âm 12. âyet
قُللِّمَنمَّافِىٱلسَّمَٰوَٰتِوَٱلْأَرْضِۖقُللِّلَّهِۚكَتَبَعَلَىٰنَفْسِهِٱلرَّحْمَةَۚلَيَجْمَعَنَّكُمْإِلَىٰيَوْمِٱلْقِيَٰمَةِلَارَيْبَفِيهِۚٱلَّذِينَخَسِرُوٓا۟أَنفُسَهُمْفَهُمْلَايُؤْمِنُونَ
Lafız odağı
Göklerde ve yerde olanların Allah'a ait oluşu; O'nun rahmeti kendi üzerine yazması ve insanları kıyamette toplaması.
Kök ve dil
م ل ك (sahiplik); ك ت ب (yazıp gerekli kılmak); ر ح م (rahmet); ج م ع (toplamak); خ س ر (kaybetmek).
Bağlam
Tarihsel sonlardan evrensel sahipliğe, rahmete ve kaçınılmaz toplanmaya geçilir.
Özgün mana okuması
Rahmet yazısı, hesabı merhametin karşıtı değil onun ciddiyet taşıyan ufku içinde gösterir.
Sembolik hipotez
Sembolik hipotez: Rahmetin 'yazılması', varoluş düzeninde onarıma açılan sürekli bir kapı imgesi olarak düşünülebilir.
Tefekkür sorusu
Sorumluluğu inkâr etmeden rahmete güvenmeyi nasıl öğrenebilirim?